SAENSTHEATERFESTiVAL
Het leukste festival van de Zaanstreek
vind je in Assendelft 
© 2012-2017

Recensie

4e SAENSTHEATERFESTIVAL wederom een groot succes

Zaterdag 24 september 2016 was het dan zover: Het vierde Theaterfestival in de Zaanstreek, in Het Wapen van Assendelft in Assendelft. Niet iedereen kwam uit de Zaanstreek. De deelnemers kwamen van Wieringerwaard tot Montfoort. De organisatie was weer in handen van Dirk-Jan Forsman en zijn inmiddels vertrouwde team. Dat zij inmiddels op een driejarige ervaring kunnen bouwen was wel te merken, alles liep weer op rolletjes en de sfeer was weer uitstekend. Inderdaad, wederom een feestje. De dag was ingedeeld in een middag- en een avondsessie. Beide sessies werden afgesloten met drie waarderingsprijzen en aan de hele dag was weer een wisselprijs verbonden. De stukken werden ingeleid door Ad Roskam, de leadzanger van S.P.A.M.  (Singing Performance And Music ) , een a capella kwartet, dat evenals vorig jaar voor de intermezzo’s zorgde tussen de gespeelde stukken, zodat het geheel buitengewoon vloeiend verliep. Als eerste van de middagsessie was Toneelgroep Simplex uit Heerhugowaard aan de beurt. Zij speelden “De Gedaanteverwisseling” naar het stuk “Metamorfose” van Franz Kafka. Dirk de Mooij die de regie had heeft er een mooie ingetogen bewerking van gemaakt. Hij had er voor gekozen om Gregor niet in een ongemakkelijk krekelpak te laten spelen, maar gewoon als mens, wat blijkbaar ook heel goed kan uitpakken. We zagen Ronald Brandt als Gregor, een handelsreiziger die op een kwade morgen ontdekt dat hij is ontwaakt als een kever. Hij maakt zich vooral zorgen of hij in deze toestand nog wel voor zijn familie kan zorgen. In een uitgekiend wit decor zagen we een Gregor als krekel een monoloog houden waarbij je je op den duur steeds ongemakkelijker bij voelde. Mooi indringend spel van Ronald Brandt, hoewel ik zijn stem gedurende de hele voorstelling nogal wat staccato vond klinken en ik er graag wat toonnuances in had gehoord. De tweede voorstelling die we te zien kregen was van Toneelgroep PlanB. Met een stuk van Jos Ahlers “Bejegen me heus”. Een komisch stuk in de regie van  Inge Kouwets en gespeeld door Edith van den Akker en Garmt Koopmans. Twee suppoosten in een museum (man en vrouw) bewaken een voor ons onzichtbaar kunstwerk. Het stuk begint met woordspelletjes met als thema heus en onheus. Man krijgt steeds meer de neiging om seksueel getinte opmerkingen naar zijn collega te maken waar zij ogenschijnlijk niet van gediend is. Man blijft aanhouden en vrouw gaat overstag. Intussen bekent de man ook nog eens dat hij vast heeft gezeten wegens exhibitionisme. Erg goed spel met een subtiele guitigheid van beide spelers. Erg leuk om naar te kijken. Als 3e groep van de middag was D.E.V.77 uit Wieringerwaard aan zet. Zij speelden Van Ostadestraat 33 IV” ; een toneelspel van Aris Bremer in de regie van Mart Coers. D.E.V.77 heeft veel aandacht aan het decor besteed, wat resulteerde in een duidelijke zolderkamer met een indrukwekkend zolderraam dat ook nog klemde en dat vader Paul wel even zou bijschaven. Roos (Delane Blokker) gaat in de stad studeren en heeft een zolderkamer gevonden in De Pijp in Amsterdam. Zij laat heel trots de kamer aan haar ouders zien. Moeder (Elly van Rozelaar) vindt het allemaal maar niks en zou het liefst willen dat haar dochter naar iets anders zou gaan zoeken. Vader Paul, (Henk Boerema) is met zijn gedachten op de zaak waar een reorganisatie aan de gang is. Ans, de verhuurster, ( een heerlijke rol van Jannie Jager) vertelt een triest verhaal over de vorige bewoner van de kamer waar zij een verhouding mee had maar die uit het raam van deze zelfde zolderkamer is gesprongen. Het klikt tussen de verhuurster en vader Paul, moeder loopt kwaad weg en dochter gaat er  uiteindelijk ook vandoor na dat ze de sleutel aan de hospita heeft teruggegeven. Vader Paul besluit om deze kamer aan te houden als pied-à-terre en de hospita wil het nog wel weer eens met een nieuwe huurder “proberen.” Een enig stuk om te spelen, en ik hield het nostalgische gevoel over naar echt ouderwets “amateurtoneel” te hebben gekeken. Na een intermezzo van S.P.A.M. werden we getrakteerd op een dansvoorstelling van de Dansstudio Maaike uit Assendelft. Acht danseressen van ik schat zo tussen de twaalf en vijftien jaar gaven een spetterende show van Hiphop, Tapdans en modern ballet. De hiphop was mede door de muziek en belichting meeslepend en de hele zaal werd er vrolijk van. De Tapdans was nog niet helemaal op elkaar afgestemd, maar wat wil je, na vier lessen al op de planken. Dat noem ik nog eens dapper! En als laatste een romantisch ballet, met prachtige kleding, hele mooie muziek en fantastisch licht. Echt ontroerend, en het was dan ook niet vreemd dat deze dansgroep prompt de eerste waarderingsprijs kreeg. Hulde aan Maaike en haar dansstudio. Daarna was P.T.P. (Postiljon Theater Producties) aan de beurt. Zij speelden een filosofisch drama met als titel “Halte opgeheven” Een echt familie stuk want de auteur is Mirek Bos en gespeeld door Anneke Bos (Elsa) en Ruud Bos (Paul). Paul ontmoet bij een bushalte, die op het punt staat te worden opgeheven, Elsa, die ogenschijnlijk op de bus zit te wachten. Waar wacht ze toch op, en op wie? Haar verhaal roept nogal wat vragen bij hem op, maar hoe meer hij vraagt, hoe meer vragen hij oproept. De twee spelers waren duidelijk op elkaar ingespeeld (hoe kan het ook anders?) en brachten het stuk met de nodige humor. Hier en daar briljante, gevatte woordspelletjes die heel herkenbaar waren. Jammer dat de verstaanbaarheid nogal wat te wensen over liet. Toch met recht een filosofisch drama. En heel terecht namen zij de derde waarderingsprijs mee naar huis. Daarna was Toneelgroep Arti aan de beurt. Zij hebben gekozen voor een zelfgeschreven stuk dat is voortgekomen uit improvisaties met als titel: O o verleden”, in de regie van Marianne Vlieger en gespeeld door Gerda Westerdijk, Yvonne Heatlie, Peter Philipsen en Edwin Edenbroek. Het was dan ook nog eens een première.  We zagen 9 tamelijk macabere sketches voorbijkomen, de een wat korter (of langer) dan de ander maar allemaal verrassend leuk. De setting was eenvoudig, maar efficiënt. De spelers die niet aan de beurt waren zaten weliswaar zichtbaar maar duidelijk aan de kant, totdat zij gingen spelen, aan de andere kant zaten de mensen die voor de changementen  zorgden wat het geheel tot een dynamische voorstelling maakte. Goed gespeeld, met de nodige (zwartgallige) humor, door alle spelers. Arti kreeg dan ook terecht de tweede waarderingsprijs. Na een optreden van S.P.A.M. werden we getrakteerd op de uitsmijter van de middag: Toneelgroep Expressie uit Castricum. Zij brachten de eenakter “Victoria Station” van Harold Pinter. De regie was in handen van John van Dongen en het spel van Roel van de Waal als de man van de centrale en Arie Klaase als de taxichauffeur. Nou doe je niet zo maar even een Pinter stuk opvoeren en al helemaal niet een Victoria Station. Best wel een waagstuk dus. We zien aan de ene kant van het toneel een dienstdoende centralist van een taxibedrijf die de aan de andere kant van het toneel zittende taxichauffeur een ritje (vrachtje) wil opdragen. Het wil maar niet lukken om fatsoenlijk contact met hem te krijgen en krijgt steeds vage antwoorden waar hij niets mee kan. De centralist wordt steeds wanhopiger en zelfs de bedreigingen die hij uit lopen op niets uit. De taxichauffeur blijkt uiteindelijk een slapende vrouw in zijn wagen te hebben waar hij verliefd op is geworden en rijdt zo maar wat rondjes in de stad. Dat is de strekking van het verhaal in het kort. Nou is er bij de meeste Pinterstukken altijd sprake van een sinistere sfeer en een latente dreiging, een dreiging die je ogenschijnlijk niet ziet maar er wel degelijk is. Dat miste ik wel een beetje bij deze voorstelling, die zich meer op de komische kant richtte. Ook was het ontblote bovenlijf van de chauffeur me niet helemaal duidelijk. Toch een onderhoudende voorstelling die van begin tot het einde bleef boeien. Een knappe prestatie van beide acteurs! Aan het einde van deze middagsessie mocht het publiek middels een uitgereikt formulier zijn of haar waardering kenbaar maken en tijdens het tellen bracht S.P.A.M. een aantal songs ten gehore. De uitslag is u inmiddels bekend: Maaikes Dansstudio  won de eerste waarderingsprijs, Arti de tweede en Postiljon de derde waar ondergetekende zich heel goed in kon vinden. Om zes uur gingen we aan tafel en genoten we van een uitstekend verzorgd buffet. Om even over half acht begon de avondsessie en Toneelgroep FeedY’RHead mocht het spits afbijten met “Lev”,  een solo drama van de Belg Stijn Devillé in de regie van Guy Devrient? (wat gek, ik zag toch echt Tom Vacirca) . Lev is het (waargebeurde) verhaal van Lev Theremin, een jonge muzikant en uitvinder van de etherfoon. Op verzoek van Lenin gaat Lev naar Amerika om daar te infiltreren in wetenschappelijke kringen. Als daar de grond onder zijn voeten te heet wordt vlucht hij met achterlating van zijn in Amerika gevonden echtgenote terug naar Moskou. Daar wordt hij door de KGB gevangen genomen en naar Siberië gestuurd. Na enkele jaren wordt hij vrijgelaten en wordt gedwongen voor Stalin te werken. Jean Koning speelt dit verhaal in een indringende solo die je de hele drie kwartier ademloos tot je neemt.  Jean Koning is een acteur van buitengewone klasse, die met zijn stem, zijn mimiek en beweging de zaal in vervoering kan brengen. Kortom een fenomeen. Vorig jaar verdiende hij de waarderings- en de jury wisselprijs. Voor de Zaanstreek was deze voorstelling een première, hoewel hij deze zelfde voorstelling een paar jaar geleden ook in Amsterdam heeft gespeeld. Hij kreeg de tweede waarderingsprijs in de avond. S.P.A.M. trad op maar nu aan gevuld met vier a capella zangeressen “In de Wolken” Dat werd dus S.P.A.M. in the Cloud. Wat een geweldige combinatie en wat een mooie muziek maken zij. De tweede groep die daarna optrad was Het Speelt, uit Zaandam met “BLIKSEM”. Rick Dros schreef het stuk, regisseerde het stuk en speelde het stuk samen met Mijntje Pronk. We zien hoe gedurende een klein half uur een vader en een dochter een gesprek voeren nadat de dochter een knallende ruzie heeft gehad met haar vriend en huisgenoot. Vader heeft haar mee naar zijn huis genomen, bang dat zij gekke dingen zou gaan doen en probeert haar zo goed en zo kwaad als het kan te kalmeren. Dit ontaarde in een vader / dochter confrontatie waarbij door geen van beiden een blad voor de mond werd genomen. Rick Drost heeft zijn pupil op een niveau gekregen van ongekende klasse en speelde de bekende sterren van de hemel, zo goed en trefzeker gaf zij tegenspel. Je zat op het puntje van je stoel. Mijntje Pronk: onthoud die naam! Na afloop een daverend applaus van het publiek en geheel terecht kregen ze de eerste waarderingsprijs. De derde groep was Rood Theaterproducties uit Montfoort. Zij speelden “Mijn man”, een komedie van Youp van ’t Hek, in de regie van Carla de Goeij. Grace den Houdijker en Marja van Zanten speelden twee vrouwen die, na een aantal flessen wijn, hun beider frustraties en misnoegen uitten over hun man. Ze heten allebei Henk. Zo spannend en veelbelovend als hun huwelijk begon, zo ingedut is het nu. Zelfs het gedrag van Henk kan al ver van te voren door zijn vrouw worden voorspeld. De beide dames speelden zo sprankelend, met zoveel spelplezier, dat het publiek er door werd aangestoken. Hilarisch waren ook de momenten dat Henk zelf op het toneel verscheen en datgene deed of zei, wat de dames tevoren  hadden voorspeld. Het eind van het stuk was zowel verrassend als hilarisch, als een van de dames weer naar huis moet en blijkt dat ze beiden niet meer weten waar ze wonen en met wie ze nou eigenlijk getrouwd zijn. Een geweldig leuk stuk, met aardig wat monologen, maar met zo’n vaart en humor gespeeld dat de stukken er van af vlogen. Ik heb met dit stuk ook het meest gelachen van de hele dag. Hulde aan Rood Theater producties. Na een intermezzo van S.P.A.M. in the Cloud, kregen we een echte Stand up Comedy Raymond op ten Berg met de voorstelling “X-Ray”. In de medische wereld is een X- Ray een Röntgenfoto, maar je zou het ook een doorkijkje kunnen noemen. Een doorkijkje naar alles wat er speelt in wereld, maar vooral naar ons kleine landje, waar de zwartepieten discussie nog steeds woedt. Raymond had overal een oplossing voor en wat mij betreft had hij nog wel even door mogen gaan. We gaan vast nog meer van hem horen. In de pauze moest ondergetekende snel naar de kleedkamer want hij stond na de pauze nog geprogrammeerd met Paradox in “Maria’s Man” en “Jezus de epiloog van Daphne de Bruin onder regie van Pim Houthuijse. Met Elise Fernandez als Maria, Mark Kristel als Jozef en Dick Nijman als God. Omdat ik zelf daarin mee speelde was tevoren afgesproken dat dit buiten mededinging zou zijn. Madonna’s man is het eigentijdse verhaal van Maria die verkering had met Jozef maar van God een kind kreeg. Een driehoeksverhouding dus, die niet bepaald ideaal was. Zowel Maria, als Jozef en ook God zelf vertellen ieder hun eigen verhaal.  Direct aansluitend vertelt Jacob Petra als Jezus in “Jezus de epiloog” zijn eigen verhaal. Het verhaal van een man wiens geboorte een omslag betekende in de geschiedenis van de mensheid. Bij mijn terugkeer in de zaal was S.P.A.M. in the Cloud aan het zingen terwijl ondertussen de formulieren werden opgehaald voor de publiekswaardering van de avond. Een prachtige medley van bekende songs werden ten gehore gebracht en de zaal kwam helemaal los. Toen de stemmen geteld waren mocht ondergetekende de uitslag doorgeven. Zoals u al wist kreeg met overtuigende meerderheid Het Speelt, met BLIKSEM de eerste waarderingsprijs toegekend. Met groot applaus mocht Mijntje Pronk en Rick Dros deze prijs in ontvangst nemen. De tweede waarderingsprijs ging naar Jean Koning van FeedY’RHead voor zijn prachtige spel “Lev” En toch een beetje tot mijn verrassing mocht Paradox, voor Maria’s man en Jezus de epiloog als derde de waarderingsprijs in ontvangst nemen.  Ten slotte mocht ondergetekende de wisselprijs voor de hele dag gaan toekennen. Deze keer heb ik gekozen voor een actrice die me het meest heeft verrast en dat was Mijntje Pronk voor haar mooie en sterke spel met Rick Dros in BLIKSEM van Het Speelt. Om half twaalf kwam er een einde aan een lange dag van veel voorstellingen en daarom was een drankje aan de bar dan ook zeer welkom.   Om kort te zijn; het 4e Saenstheaterfestival is een zeer geslaagd evenement geworden mede dank zij een gevarieerd programma, waarin niet alleen toneel, maar ook andere vormen van theater aan bod mochten komen. Ik wil mijn grote waardering uitspreken voor de licht -en geluidtechnicus Paul Misset. Ik heb met bewondering gekeken naar de rust en het geduld dat hij uitstraalde om 12 groepen van licht en geluid te voorzien. Probeer dat maar eens te doen. Daarnaast grote waardering voor de organisatie en Het Wapen van Assendelft, die ons optimaal hebben gefaciliteerd met de zaal, het podium, de bar en het uitstekende buffet. Dank aan het organisatieteam: Dirk-Jan Forsman,  Jeroen Greven, Cora Nieveen, Dick Smit, Trudy Heistek, Melinda van der Veen en Lesley Geusebroek. Foto’s van Barend Heistek. Schrijft u alvast in uw agenda; volgend jaar 23 september 2017 wordt het 5 jarig jubileum gevierd met het 5e Saenstheaterfestival in Assendelft. Dick Nijman 2 oktober 2016
Foto’s van Emil de Jong en Barend Heistek
TerrainWebsite
Ut ullamco tempor non laboris nostrud
adipisicing, et id in ad veniam dolor aliqua in
© Lorem ipsum dolor sit Nulla in mollit pariatur in, est ut dolor eu eiusmod lorem

Recensie

4e SAENSTHEATERFESTIVAL

wederom een groot succes

Zaterdag 24 september 2016 was het dan zover: Het vierde Theaterfestival in de Zaanstreek, in Het Wapen van Assendelft in Assendelft. Niet iedereen kwam uit de Zaanstreek. De deelnemers kwamen van Wieringerwaard tot Montfoort. De organisatie was weer in handen van Dirk-Jan Forsman en zijn inmiddels vertrouwde team. Dat zij inmiddels op een driejarige ervaring kunnen bouwen was wel te merken, alles liep weer op rolletjes en de sfeer was weer uitstekend. Inderdaad, wederom een feestje. De dag was ingedeeld in een middag- en een avondsessie. Beide sessies werden afgesloten met drie waarderingsprijzen en aan de hele dag was weer een wisselprijs verbonden. De stukken werden ingeleid door Ad Roskam, de leadzanger van S.P.A.M. (Singing Performance And Music ) , een a capella kwartet, dat evenals vorig jaar voor de intermezzo’s zorgde tussen de gespeelde stukken, zodat het geheel buitengewoon vloeiend verliep. Als eerste van de middagsessie was Toneelgroep Simplex uit Heerhugowaard aan de beurt. Zij speelden “De Gedaanteverwisseling” naar het stuk “Metamorfose” van Franz Kafka. Dirk de Mooij die de regie had heeft er een mooie ingetogen bewerking van gemaakt. Hij had er voor gekozen om Gregor niet in een ongemakkelijk krekelpak te laten spelen, maar gewoon als mens, wat blijkbaar ook heel goed kan uitpakken. We zagen Ronald Brandt als Gregor, een handelsreiziger die op een kwade morgen ontdekt dat hij is ontwaakt als een kever. Hij maakt zich vooral zorgen of hij in deze toestand nog wel voor zijn familie kan zorgen. In een uitgekiend wit decor zagen we een Gregor als krekel een monoloog houden waarbij je je op den duur steeds ongemakkelijker bij voelde. Mooi indringend spel van Ronald Brandt, hoewel ik zijn stem gedurende de hele voorstelling nogal wat staccato vond klinken en ik er graag wat toonnuances in had gehoord. De tweede voorstelling die we te zien kregen was van Toneelgroep PlanB. Met een stuk van Jos Ahlers “Bejegen me heus”. Een komisch stuk in de regie van  Inge Kouwets en gespeeld door Edith van den Akker en Garmt Koopmans. Twee suppoosten in een museum (man en vrouw) bewaken een voor ons onzichtbaar kunstwerk. Het stuk begint met woordspelletjes met als thema heus en onheus. Man krijgt steeds meer de neiging om seksueel getinte opmerkingen naar zijn collega te maken waar zij ogenschijnlijk niet van gediend is. Man blijft aanhouden en vrouw gaat overstag. Intussen bekent de man ook nog eens dat hij vast heeft gezeten wegens exhibitionisme. Erg goed spel met een subtiele guitigheid van beide spelers. Erg leuk om naar te kijken. Als 3e groep van de middag was D.E.V.77 uit Wieringerwaard aan zet. Zij speelden “Van Ostadestraat 33 IV” ; een toneelspel van Aris Bremer in de regie van Mart Coers. D.E.V.77 heeft veel aandacht aan het decor besteed, wat resulteerde in een duidelijke zolderkamer met een indrukwekkend zolderraam dat ook nog klemde en dat vader Paul wel even zou bijschaven. Roos (Delane Blokker) gaat in de stad studeren en heeft een zolderkamer gevonden in De Pijp in Amsterdam. Zij laat heel trots de kamer aan haar ouders zien. Moeder (Elly van Rozelaar) vindt het allemaal maar niks en zou het liefst willen dat haar dochter naar iets anders zou gaan zoeken. Vader Paul, (Henk Boerema) is met zijn gedachten op de zaak waar een reorganisatie aan de gang is. Ans, de verhuurster, ( een heerlijke rol van Jannie Jager) vertelt een triest verhaal over de vorige bewoner van de kamer waar zij een verhouding mee had maar die uit het raam van deze zelfde zolderkamer is gesprongen. Het klikt tussen de verhuurster en vader Paul, moeder loopt kwaad weg en dochter gaat er  uiteindelijk ook vandoor na dat ze de sleutel aan de hospita heeft teruggegeven. Vader Paul besluit om deze kamer aan te houden als pied-à-terre en de hospita wil het nog wel weer eens met een nieuwe huurder “proberen.” Een enig stuk om te spelen, en ik hield het nostalgische gevoel over naar echt ouderwets “amateurtoneel” te hebben gekeken. Na een intermezzo van S.P.A.M. werden we getrakteerd op een dansvoorstelling van de Dansstudio Maaike uit Assendelft. Acht danseressen van ik schat zo tussen de twaalf en vijftien jaar gaven een spetterende show van Hiphop, Tapdans en modern ballet. De hiphop was mede door de muziek en belichting meeslepend en de hele zaal werd er vrolijk van. De Tapdans was nog niet helemaal op elkaar afgestemd, maar wat wil je, na vier lessen al op de planken. Dat noem ik nog eens dapper! En als laatste een romantisch ballet, met prachtige kleding, hele mooie muziek en fantastisch licht. Echt ontroerend, en het was dan ook niet vreemd dat deze dansgroep prompt de eerste waarderingsprijs kreeg. Hulde aan Maaike en haar dansstudio. Daarna was P.T.P. (Postiljon Theater Producties) aan de beurt. Zij speelden een filosofisch drama met als titel “Halte opgeheven” Een echt familie stuk want de auteur is Mirek Bos en gespeeld door Anneke Bos (Elsa) en Ruud Bos (Paul). Paul ontmoet bij een bushalte, die op het punt staat te worden opgeheven, Elsa, die ogenschijnlijk op de bus zit te wachten. Waar wacht ze toch op, en op wie? Haar verhaal roept nogal wat vragen bij hem op, maar hoe meer hij vraagt, hoe meer vragen hij oproept. De twee spelers waren duidelijk op elkaar ingespeeld (hoe kan het ook anders?) en brachten het stuk met de nodige humor. Hier en daar briljante, gevatte woordspelletjes die heel herkenbaar waren. Jammer dat de verstaanbaarheid nogal wat te wensen over liet. Toch met recht een filosofisch drama. En heel terecht namen zij de derde waarderingsprijs mee naar huis. Daarna was Toneelgroep Arti aan de beurt. Zij hebben gekozen voor een zelfgeschreven stuk dat is voortgekomen uit improvisaties met als titel: O o verleden”, in de regie van Marianne Vlieger en gespeeld door Gerda Westerdijk, Yvonne Heatlie, Peter Philipsen en Edwin Edenbroek. Het was dan ook nog eens een première.  We zagen 9 tamelijk macabere sketches voorbijkomen, de een wat korter (of langer) dan de ander maar allemaal verrassend leuk. De setting was eenvoudig, maar efficiënt. De spelers die niet aan de beurt waren zaten weliswaar zichtbaar maar duidelijk aan de kant, totdat zij gingen spelen, aan de andere kant zaten de mensen die voor de changementen  zorgden wat het geheel tot een dynamische voorstelling maakte. Goed gespeeld, met de nodige (zwartgallige) humor, door alle spelers. Arti kreeg dan ook terecht de tweede waarderingsprijs. Na een optreden van S.P.A.M. werden we getrakteerd op de uitsmijter van de middag: Toneelgroep Expressie uit Castricum. Zij brachten de eenakter “Victoria Station” van Harold Pinter. De regie was in handen van John van Dongen en het spel van Roel van de Waal als de man van de centrale en Arie Klaase als de taxichauffeur. Nou doe je niet zo maar even een Pinter stuk opvoeren en al helemaal niet een Victoria Station. Best wel een waagstuk dus. We zien aan de ene kant van het toneel een dienstdoende centralist van een taxibedrijf die de aan de andere kant van het toneel zittende taxichauffeur een ritje (vrachtje) wil opdragen. Het wil maar niet lukken om fatsoenlijk contact met hem te krijgen en krijgt steeds vage antwoorden waar hij niets mee kan. De centralist wordt steeds wanhopiger en zelfs de bedreigingen die hij uit lopen op niets uit. De taxichauffeur blijkt uiteindelijk een slapende vrouw in zijn wagen te hebben waar hij verliefd op is geworden en rijdt zo maar wat rondjes in de stad. Dat is de strekking van het verhaal in het kort. Nou is er bij de meeste Pinterstukken altijd sprake van een sinistere sfeer en een latente dreiging, een dreiging die je ogenschijnlijk niet ziet maar er wel degelijk is. Dat miste ik wel een beetje bij deze voorstelling, die zich meer op de komische kant richtte. Ook was het ontblote bovenlijf van de chauffeur me niet helemaal duidelijk. Toch een onderhoudende voorstelling die van begin tot het einde bleef boeien. Een knappe prestatie van beide acteurs! Aan het einde van deze middagsessie mocht het publiek middels een uitgereikt formulier zijn of haar waardering kenbaar maken en tijdens het tellen bracht S.P.A.M. een aantal songs ten gehore. De uitslag is u inmiddels bekend: Maaikes Dansstudio  won de eerste waarderingsprijs, Arti de tweede en Postiljon de derde waar ondergetekende zich heel goed in kon vinden. Om zes uur gingen we aan tafel en genoten we van een uitstekend verzorgd buffet. Om even over half acht begon de avondsessie en Toneelgroep FeedY’RHead mocht het spits afbijten met “Lev”,  een solo drama van de Belg Stijn Devillé in de regie van Guy Devrient? (wat gek, ik zag toch echt Tom Vacirca) . Lev is het (waargebeurde) verhaal van Lev Theremin, een jonge muzikant en uitvinder van de etherfoon. Op verzoek van Lenin gaat Lev naar Amerika om daar te infiltreren in wetenschappelijke kringen. Als daar de grond onder zijn voeten te heet wordt vlucht hij met achterlating van zijn in Amerika gevonden echtgenote terug naar Moskou. Daar wordt hij door de KGB gevangen genomen en naar Siberië gestuurd. Na enkele jaren wordt hij vrijgelaten en wordt gedwongen voor Stalin te werken. Jean Koning speelt dit verhaal in een indringende solo die je de hele drie kwartier ademloos tot je neemt.  Jean Koning is een acteur van buitengewone klasse, die met zijn stem, zijn mimiek en beweging de zaal in vervoering kan brengen. Kortom een fenomeen. Vorig jaar verdiende hij de waarderings- en de jury wisselprijs. Voor de Zaanstreek was deze voorstelling een première, hoewel hij deze zelfde voorstelling een paar jaar geleden ook in Amsterdam heeft gespeeld. Hij kreeg de tweede waarderingsprijs in de avond. S.P.A.M. trad op maar nu aan gevuld met vier a capella zangeressen “In de Wolken” Dat werd dus S.P.A.M. in the Cloud. Wat een geweldige combinatie en wat een mooie muziek maken zij. De tweede groep die daarna optrad was Het Speelt, uit Zaandam met “BLIKSEM”. Rick Dros schreef het stuk, regisseerde het stuk en speelde het stuk samen met Mijntje Pronk. We zien hoe gedurende een klein half uur een vader en een dochter een gesprek voeren nadat de dochter een knallende ruzie heeft gehad met haar vriend en huisgenoot. Vader heeft haar mee naar zijn huis genomen, bang dat zij gekke dingen zou gaan doen en probeert haar zo goed en zo kwaad als het kan te kalmeren. Dit ontaarde in een vader / dochter confrontatie waarbij door geen van beiden een blad voor de mond werd genomen. Rick Drost heeft zijn pupil op een niveau gekregen van ongekende klasse en speelde de bekende sterren van de hemel, zo goed en trefzeker gaf zij tegenspel. Je zat op het puntje van je stoel. Mijntje Pronk: onthoud die naam! Na afloop een daverend applaus van het publiek en geheel terecht kregen ze de eerste waarderingsprijs. De derde groep was Rood Theaterproducties uit Montfoort. Zij speelden “Mijn man”, een komedie van Youp van ’t Hek, in de regie van Carla de Goeij. Grace den Houdijker en Marja van Zanten speelden twee vrouwen die, na een aantal flessen wijn, hun beider frustraties en misnoegen uitten over hun man. Ze heten allebei Henk. Zo spannend en veelbelovend als hun huwelijk begon, zo ingedut is het nu. Zelfs het gedrag van Henk kan al ver van te voren door zijn vrouw worden voorspeld. De beide dames speelden zo sprankelend, met zoveel spelplezier, dat het publiek er door werd aangestoken. Hilarisch waren ook de momenten dat Henk zelf op het toneel verscheen en datgene deed of zei, wat de dames tevoren  hadden voorspeld. Het eind van het stuk was zowel verrassend als hilarisch, als een van de dames weer naar huis moet en blijkt dat ze beiden niet meer weten waar ze wonen en met wie ze nou eigenlijk getrouwd zijn. Een geweldig leuk stuk, met aardig wat monologen, maar met zo’n vaart en humor gespeeld dat de stukken er van af vlogen. Ik heb met dit stuk ook het meest gelachen van de hele dag. Hulde aan Rood Theater producties. Na een intermezzo van S.P.A.M. in the Cloud, kregen we een echte Stand up Comedy Raymond op ten Berg met de voorstelling “X-Ray”. In de medische wereld is een X-Ray een Röntgenfoto, maar je zou het ook een doorkijkje kunnen noemen. Een doorkijkje naar alles wat er speelt in wereld, maar vooral naar ons kleine landje, waar de zwartepieten discussie nog steeds woedt. Raymond had overal een oplossing voor en wat mij betreft had hij nog wel even door mogen gaan. We gaan vast nog meer van hem horen. In de pauze moest ondergetekende snel naar de kleedkamer want hij stond na de pauze nog geprogrammeerd met Paradox in “Maria’s Man” en Jezus de epiloog” van Daphne de Bruin onder regie van Pim Houthuijse. Met Elise Fernandez als Maria, Mark Kristel als Jozef en Dick Nijman als God. Omdat ik zelf daarin mee speelde was tevoren afgesproken dat dit buiten mededinging zou zijn. Madonna’s man is het eigentijdse verhaal van Maria die verkering had met Jozef maar van God een kind kreeg. Een driehoeksverhouding dus, die niet bepaald ideaal was. Zowel Maria, als Jozef en ook God zelf vertellen ieder hun eigen verhaal.  Direct aansluitend vertelt Jacob Petra als Jezus in “Jezus de epiloog” zijn eigen verhaal. Het verhaal van een man wiens geboorte een omslag betekende in de geschiedenis van de mensheid. Bij mijn terugkeer in de zaal was S.P.A.M. in the Cloud aan het zingen terwijl ondertussen de formulieren werden opgehaald voor de publiekswaardering van de avond. Een prachtige medley van bekende songs werden ten gehore gebracht en de zaal kwam helemaal los. Toen de stemmen geteld waren mocht ondergetekende de uitslag doorgeven. Zoals u al wist kreeg met overtuigende meerderheid Het Speelt, met BLIKSEM de eerste waarderingsprijs toegekend. Met groot applaus mocht Mijntje Pronk en Rick Dros deze prijs in ontvangst nemen. De tweede waarderingsprijs ging naar Jean Koning van FeedY’RHead voor zijn prachtige spel “Lev” En toch een beetje tot mijn verrassing mocht Paradox, voor Maria’s man en Jezus de epiloog als derde de waarderingsprijs in ontvangst nemen.  Ten slotte mocht ondergetekende de wisselprijs voor de hele dag gaan toekennen. Deze keer heb ik gekozen voor een actrice die me het meest heeft verrast en dat was Mijntje Pronk voor haar mooie en sterke spel met Rick Dros in BLIKSEM van Het Speelt. Om half twaalf kwam er een einde aan een lange dag van veel voorstellingen en daarom was een drankje aan de bar dan ook zeer welkom.   Om kort te zijn; het 4e Saenstheaterfestival is een zeer geslaagd evenement geworden mede dank zij een gevarieerd programma, waarin niet alleen toneel, maar ook andere vormen van theater aan bod mochten komen. Ik wil mijn grote waardering uitspreken voor de licht -en geluidtechnicus Paul Misset. Ik heb met bewondering gekeken naar de rust en het geduld dat hij uitstraalde om 12 groepen van licht en geluid te voorzien. Probeer dat maar eens te doen. Daarnaast grote waardering voor de organisatie en Het Wapen van Assendelft, die ons optimaal hebben gefaciliteerd met de zaal, het podium, de bar en het uitstekende buffet. Dank aan het organisatieteam: Dirk-Jan Forsman,  Jeroen Greven, Cora Nieveen, Dick Smit, Trudy Heistek, Melinda van der Veen en Lesley Geusebroek. Foto’s van Barend Heistek. Schrijft u alvast in uw agenda; volgend jaar 23 september 2017 wordt het 5 jarig jubileum gevierd met het 5e Saenstheaterfestival in Assendelft. Dick Nijman 2 oktober 2016